Cechami charakterystycznymi dla muzyki emo są przede wszystkim występujące w jednym utworze muzycznym, często chaotyczne przejścia od muzyki głośnej i szybkiej do delikatnej i spokojnej, następnie dynamizm, przerwy melodyczne, szorstkie krzyki.

Jak wszystkie gatunki muzyczne, także ten, z czasem stracił na popularności. Jednak od początku XXI wieku możemy obserwować nową falę tej muzyki. Nie ma ona żadnych związków z tą muzyką z lat 80.

Nowa definicja emo silnie wiąże się ze stylem życia emo, który określa sposób ubierania się, czesania, zachowania i rodzaj słuchanej muzyki.

Nową muzykę emo charakteryzują przede wszystkim wielka emocjonalność, która zawarta jest tak w tekstach, jak i w muzyce. Muzykę emo wykonują zespołu poppunkowe, rockowe, post-hardcore oraz metalcore.

Soul jest jednym z bardziej popularnych gatunków muzycznych, który wykształcił niezliczoną ilość podstylów.

Muzyka soul charakteryzuje się przede wszystkim bogatym brzmieniem opartym o instrumentarium pochodzące z R&B, wyraźnymi rytmami, zmiennością nastrojów, od dynamicznych po liryczne, a także wielogłosowym ornamentalnym śpiewem.

Muzyka ta skłania do refleksji a teksty często przepełnione są „wartościami duchowymi” i odniesieniami do Biblii i Boga. Taki stan rzeczy wiąże się z faktem, iż zespoły soulowe powstawały najczęściej z chórków kościelnych poprzez dodanie do nich instrumentarium i rytmów R&B.

Soul, podobnie jak hip-hop czy blues, początkowo był muzyką czarnoskórych Amerykanów. Jednak z czasem zdobył wielka popularność na całym świecie. Za twórcę tego gatunku uważa się Ray’a Charlesa, a przedstawicielami tego gatunku są m.in. Alicia Keys, Aretha Franklin, Whitney Houston, Anastacia, Amy Winehouse a także Król muzyki pop Michael Jackson we wczesnych latach swojej twórczości.

Muzyka ta szybko zdobyła popularność. Zaczęły się przed nią otwierać drzwi rozgłośnie radiowych i telewizyjnych. Stopniowo rap przestał być muzyką uprawianą wyłącznie przez ludność czarną.

Za pioniera hip-hopu uchodzi Kool Herc, emigrant z Jamajki, disc-jockey, który puszczał muzykę na ulicach Bronksu. Zaszczepił on w Nowym Yorki gatunek muzyki, który polegał na miksowaniu płyt i śpiewaniu lub rymowaniu do tych podkładów.

Na polskich terenach, hip-hop na szerszą skalę pojawił się dopiero w latach 90. XX wieku. Prawdziwe sukcesy święcą tutaj tacy hip-hopowcy i grupy, jak Liroy, Peja, Nagły Atak Spawacza, Owal, OSTRY, Kaliber 44 i wiele innych.

Muzyka disco cieszyła się popularnością od lat 60. XX wieku. Jednak swoje lata świetnością miała tak naprawdę w latach 70. tegoż wieku. Wtedy to muzyka ta obecna była praktycznie wszędzie, także w mediach, a nawet w filmie. Bo właśnie w latach 70. XX wieku powstały takie filmy, jak znana do dziś „Gorączka sobotniej nocy” ze świetną kreacją Johna Travolty, do którego muzykę stworzyła grupa Bee Gees.

W latach największej świetności muzyki disco, powstawały wielkie dyskoteki, wydawano czasopisma dyskotekowe, a w radio można było słuchać nie tylko audycji o tej muzyce, ale powstawały także stacje radiowe, które nadawały ten gatunek muzyki przez całą dobę.

Jednak popularność tej muzyki szybko się zakończyła. Już na początku lat 80. muzykę tę zaczęły wypierać inne gatunki. Od połowy lat 90. możemy jednak obserwować wyraźny wzrost zainteresowania muzyką dyskotekową. Zaczyna ona przeżywać swoją drugą młodość.

Muzyka poważna tak naprawdę cieszy się ogromną popularnością. W większych miastach znajdują się filharmonie i opery, w mniejszych często, w salach teatralnych organizowane są koncerty muzyki poważnej. Mimo stosunkowo wysokiej ceny, jaką trzeba zapłacić za bilet, sale są pełne.

O popularności muzyki poważnej świadczy także ciągle żywa pamięć o kompozytorach klasycznych, takich jak Bach, Mozart, Beethoven, Chopin, Czajkowski czy Wagner, którzy żyli kilkaset lat temu, a także fakt, iż wielu współczesnych twórców decyduje się na uprawianie właśnie tego gatunku muzycznego.

Muzyka poważna zwana jest także muzyką klasyczną. Do tego gatunku muzyki zaliczą się przeważnie te utwory muzyczne, które zostały stworzone wyłącznie do słuchania. Są to takie utwory, jak symfonie czy fugi. Muzyką klasyczną odróżnia od innych gatunków przede wszystkim to, że wykorzystuje ona wyłącznie instrumenty, z których dźwięk wydobywa się w sposób mechaniczny, a także fakt, iż czerpie ona inspiracje z takich klasycznych form jak sonata czy opera.

Do najbardziej znanych i cenionych polskich twórców współczesnej muzyki poważnej należą, m.in. Krzesimir Dębski, Wojciech Killar, Witold Lutosławski, Ignacy Jan Paderewski, Krzystof Penderecki czy Władysław Szpilman.

Europejskie korzenie widoczne są w melodyce, harmonijce i instrumentacji. W jazzie widoczne są także wpływy pieśni religijnych śpiewanych przez ludność czarnoskórą, a także ich folklor wykształcony już na terenie Ameryki, czyli pieśni pracy, żebracze itp.

Jazz wyróżnia się spośród innych gatunków muzycznych swoistą pulsacją rytmiczną (swing), improwizacją, i podobnie jak w przypadku muzyki rock indywidualnym kształtowaniem materiału dźwiękowego przez wykonawców.

Bogatą historię jazzu można podzielić na trzy etapy. Pierwszy z nich, tradycyjny, trwał do 1930 roku, drugi, to swing, który panował w latach 1934 – 47 i ostatni, nowoczesny (modern jazz), który zrodził się po 1945 roku. Pierwsza faza rozwoju jazzu wiąże się z Nowym Orleanem, skąd też pochodzi jeden z najbardziej rozpoznawalnych muzyków tego gatunku – Louis Armstrąg.

W Polsce, jazz pojawił się w latach 20. XX wieku.

Blues w swojej czystej i pierwotnej postaci występuje wyłącznie w folklorze Murzynów, którzy zamieszkują amerykańskie getta. Bo właśnie za źródło bluesa uważa się m.in. pieśni pracy wykonywane przez ludność czarnoskórą w czasach niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych, a także z murzyńskich śpiewów religijnych, takich jak gospel.

Podobnie jak inne gatunki muzyczne, blues nie jest stylem jednorodnym. Pierwszą odmianą bluesa był tzw. blues wiejski, który zrodził się w drugiej połowie XIX wieku w południowych stanach USA. Na początku kolejnego stulecia, pod wpływem emigracji Murzynów zamieszkujących te tereny do miast północnych, blues zaczął przenikać do folkloru miejskiego. W ten sposób powstała druga jego odmiana, czyli blues miejski. Już pod koniec pierwszej połowy XX w. w gettach murzyńskich zrodziła się nowa, nieco żywsza, bardziej spontaniczna odmiana bluesa, zwana rythm and blues, która, po przeniknięciu do świata muzyki białych, dała początek rock and rollowi.

Do podstawowych instrumentów bluesa należą harmonijka ustna, gitara, a także rzadziej używane saksofon i fortepian.

Oczywiście styl rock jest bardzo pojemny. Kryją się w nim liczne style muzyczne wywodzące się z rocka and rolla oraz rythm and bluesa i samego bluesa.

Muzykę rockową niesposób jest pomylić z inną. Charakteryzują ją przede wszystkim brzmienia różnych gitar, często elektrycznych i elektrycznych basowych i perkusji. Rytm w tego rodzaju muzyce jest wyraźnie zarysowany.

Rock inspiruje się innymi gatunkami muzycznymi. Śpiew rockowy wywodzi się z bluesa, natomiast, tak charakterystyczne dla tego stylu muzycznego improwizacje w trakcie grania utworów, mają swoje korzenie w jazzie. Wszystkie te cechy sprawiają, że muzyka rockowa jest niezwykle oryginalna i trudna do podrobienia przez innych wykonawców.

Jak większość gatunków muzycznych, także muzyka rock nie jest jednolita. W obrębie tego pojęcia możemy wyróżnić kilka podgatunków i stylów.

Jeśli chodzi o rozwój muzyki rock w naszym kraju, to za prekursora polskiego rocka and rolla zwykło uważać się Franciszka Walickiego. Jemu to właśnie zawdzięczamy takie zespoły, jak Czarno-Czarni, Niebiesko-Czarni, czy Breakout, które powołał do życie w latach 60. XX wieku.

Muzyka rock, podobnie jak hip-hop, czy muzyka emo, charakteryzuje się wytworzeniem pewnej subkultury. Osoby, które słuchają tego gatunku muzyki można wyróżniają się swoim strojem, wyglądem i zachowaniem spośród innych.

Każdy z nas zna ogólne znaczenie nazwy tego rodzaju muzyki. Jest to po prostu muzyka popularna, taka, która cieszy się największą sympatią wśród słuchaczy. Jednak węższe znaczenie tego terminu mówi, że muzyka pop, to muzyka nastawiona na masowego odbiorcę, bardziej „miękka”, taka, która łatwiej wpada w ucho. Cechami charakterystycznymi dla tego rodzaju muzyki jest prostota i melodyjność.

Termin ten posiada trzecie, najwęższe znaczenie. Kryje się pod nim rodzaj muzyki, która jest przeciwieństwem muzyki rockowej. Przeciwieństwo to wynika z faktu, że muzyka rockowa tworzona jest dla węższej grupy słuchaczy, którzy gustują w ciężkich rytmach. Natomiast muzyka pop tworzona jest głównie po to, by spodobać się publiczności, która w większości gustuje w lekkich, łatwych i przyjemnych tekstach i melodiach łatwo wpadających w ucho.

W świecie muzyki funkcjonuje także określenie popowych artystów. Do tej grupy zalicza się głównie tych muzyków, którzy tworząc swoją muzykę kierują się wyłącznie gustami publiczności. Jednocześnie rezygnują oni z przekazywania za pomocą muzyki jakichś głębszych wartości.

Jednak muzyce tej nie można zarzucić braku profesjonalizmu. Jednocześnie nie można powiedzieć, że muzyka pop jest muzyką jednolitą. Zawiera ona w sobie różnorodne style muzyczne, łączy w sobie elementy rocka, bluesa, jazzu, a nawet muzyki poważnej. W ten sposób powstają naprawdę oryginalne utwory.